Jak grać w Vita Mahjong: zasady i pierwsze ruchy

Płytki tworzą układy warstwowe, między innymi w kształcie siatki lub półksiężyca. Usunięcie pary odsłania część kolejnej warstwy. Celem zwykłego poziomu jest usunięcie wszystkich płytek, a nie układanie zestawów znanych z tradycyjnego mahjonga dla wielu graczy.

Wolna płytka musi spełniać oba warunki: nic nie może jej przykrywać, a jej lewy lub prawy bok musi być wolny. Płytka na szczycie stosu nadal może być zablokowana przez sąsiadów po obu stronach. Płytka na zewnętrznej krawędzi może być wolna, nawet jeśli znajdują się pod nią kolejne warstwy. Należy sprawdzić położenie samej płytki, a nie tylko to, czy widać jej obrazek.

1. Należy poszukać wolnej płytki w górnych warstwach i na zewnętrznych krawędziach.
2. Należy znaleźć drugą wolną płytkę z takim samym obrazkiem. Pasujący obrazek widoczny pod inną płytką jeszcze się nie liczy.
3. Należy dotknąć kolejno obu płytek. Udokumentowany sposób sterowania pozwala też przeciągnąć jedną pasującą płytkę na drugą.
4. Przed wybraniem następnej pary należy przyjrzeć się nowo odsłoniętym płytkom.

Podstawową zasadę można przećwiczyć w Mah w przeglądarce, bez instalacji i rejestracji. Mah to osobna gra z własnym sterowaniem i zapisem postępów.

Podpowiedź wskazuje parę, którą można usunąć zgodnie z zasadami. Nie odblokowuje zablokowanej płytki. Tasowanie zmienia rozmieszczenie pozostałych płytek, ale nie dodaje nowych. Restart rozpoczyna poziom od nowa, a w udokumentowanej wersji mobilnej ponownie tasuje płytki bez zużywania posiadanych tasowań. Przed potwierdzeniem należy przeczytać komunikat wyświetlany na ekranie.

Warto odróżnić możliwość cofania ruchów: przeglądarkowa gra Mah na tej stronie pozwala cofać ruchy wielokrotnie. Nie należy zakładać, że aplikacja mobilna oferuje taką samą nieograniczoną funkcję. Należy korzystać z pomocy dostępnych na jej ekranie.

W udokumentowanych ustawieniach w języku angielskim znajduje się Auto Match. Włącza ono efekt Shooting Star, który może usunąć losową wolną parę. Multiple Match może usunąć kolejne pasujące pary, które staną się dostępne jednocześnie. Aby grupa trzech identycznych par została usunięta automatycznie, wszystkie trzy muszą być wolne w tym samym czasie.

Auto Complete kończy planszę po spełnieniu warunku jej ukończenia i dodaje premię za ukończenie. Według opisu udokumentowanej wersji te funkcje pomocnicze nie przerywają combo. Pomocnicze funkcje można pozostawić włączone. Jeśli każdy ruch ma być wybierany samodzielnie, warto sprawdzić ustawienia. Dostępność i dokładne działanie tych funkcji mogą się zmieniać wraz z aktualizacjami.

W górnej części ekranu mobilnego znajdują się przycisk powrotu, numer poziomu, wynik oraz licznik Matches. Matches oznacza liczbę par dostępnych w danej chwili, a nie wszystkich par pozostałych w układzie. Ikona koła zębatego otwiera ustawienia, a przyciski podpowiedzi i tasowania pod planszą pokazują liczbę pozostałych użyć.

Jeśli Matches pokazuje wartość większą od zera, na planszy jest ruch do znalezienia. Gdy licznik spadnie do zera, podpowiedź nie utworzy pary możliwej do usunięcia - w takiej sytuacji można użyć tasowania lub restartu. Dotknięcie zablokowanej płytki może wyświetlić krótkie wyjaśnienie, na przykład informację o blokadzie z lewej i prawej strony. Pomoże ono ustalić, którą sąsiednią płytkę trzeba najpierw usunąć.

Combo to seria poprawnie dobranych par bez wybrania niedostępnej płytki. Dłuższe serie zwiększają premię punktową. Dotknięcie płytki, której nie można jeszcze usunąć, przerywa serię; użycie podpowiedzi jej nie przerywa.

Na zwykłej planszy bez limitu czasu nie trzeba rezygnować z dokładności na rzecz pośpiesznego dotykania płytek. Przed wybraniem obiecującej pary należy sprawdzić, czy żadna z płytek nie jest przykryta i czy każda ma co najmniej jeden wolny bok. Długa nieprzerwana seria może uruchomić efekty wizualne określane jako super combo.

Należy usuwać płytki od góry w dół i od zewnętrznych krawędzi ku środkowi. W pierwszej kolejności warto rozważyć pary, które odsłaniają kolejną warstwę lub odblokowują rząd. Płytki głęboko w środku należy zostawić do czasu usunięcia tych, które je przykrywają i blokują z boku.

To sposób porównywania ruchów, a nie gwarancja, że każda pierwsza para pozwoli rozwiązać każdy układ. Jeśli dostępnych jest kilka identycznych płytek, warto rozważyć, które dwie odsłonią najbardziej przydatne miejsce. W kolejnym kroku można zajrzeć do zaawansowanych wskazówek, materiału o ćwiczeniu pamięci lub spisu poradników.

• Przypadkowe dotykanie płytek przerywa combo, nie wskazując pary możliwej do usunięcia.
• Tasowanie, gdy pozostały jeszcze przydatne pary, niepotrzebnie zużywa pomoc. Najpierw należy przyjrzeć się planszy lub użyć podpowiedzi.
• Skupienie wyłącznie na środku sprawia, że przydatne płytki u góry i na zewnątrz pozostają nietknięte.
• W grze przeglądarkowej pominięcie funkcji cofania utrudnia porównanie dwóch możliwych kolejności ruchów. W aplikacji można skorzystać z dostępnego restartu lub pomocy, zamiast zakładać, że sterowanie jest identyczne.

Efekty super combo pokazują, że seria trwa, ale usunięcie wszystkich płytek jest ważniejsze od efektu. Warto zacząć od dokładnego dobierania par, a szczegóły punktacji poznać później.

Początkowe plansze mają mniej warstw i więcej łatwo dostępnych par. Warto wypróbować podpowiedź i sprawdzić, gdzie znajdują się ustawienia, zanim układy staną się bardziej zagęszczone. W Mah warto spróbować też cofnąć usunięcie pary, aby zobaczyć, co zostanie przywrócone.

Przed pierwszą rozgrywką ze starszą osobą z rodziny można skorzystać z poradnika konfiguracji. Gdy podstawowa zasada stanie się znajoma, warto porównać Daily, Journey i inne tryby. Zwykłe poziomy, wydarzenia dostępne przez określony czas i osobna gra przeglądarkowa nie mają tych samych celów.

Można wyobrazić sobie płytkę na środku najwyższej warstwy. Jej obrazek jest całkowicie widoczny, ale po obu bokach styka się ona z innymi płytkami. Jest zablokowana. Położenie na najwyższej warstwie spełnia tylko pierwszy warunek - lewy lub prawy bok nadal musi być wolny. Przed ponowną próbą wybrania środkowej płytki należy poszukać pary do usunięcia, która zawiera jedną z sąsiednich płytek.

Teraz można wyobrazić sobie płytkę na skrajnej lewej krawędzi, częściowo przykrytą od góry przez inną płytkę. Lewy bok jest wolny, ale przykrywająca ją płytka uniemożliwia jej wybranie. Najpierw należy usunąć parę zawierającą płytkę, która ją przykrywa. Niewielki widoczny fragment może wystarczyć do rozpoznania obrazka, ale nie oznacza to, że płytkę można wybrać.

Na koniec warto rozważyć nieprzykrytą płytkę, która ma sąsiada po prawej stronie i wolne miejsce po lewej. Płytki w sąsiednich rzędach na tej samej warstwie jej nie blokują, o ile żadna płytka nie leży na niej. Oba boki nie muszą być wolne. Należy znaleźć drugą wolną płytkę z takim samym obrazkiem - pasująca płytka w innym miejscu, która nadal jest przykryta, nie utworzy z nią pary do usunięcia.

To przykłady wyjaśniające zasadę, a nie rozwiązanie konkretnego poziomu. Należy sprawdzić oba warunki w rzeczywistym układzie na ekranie. Jeśli trudno dostrzec krawędź, należy przerwać poszukiwania i przyjrzeć się nakładającym się płytkom, zamiast kilkakrotnie dotykać ich na chybił trafił.

Można założyć, że dostępne są trzy płytki z tym samym zwykłym symbolem: A na wysokim stosie, B w zewnętrznym rzędzie i C w już otwartym obszarze. Za jednym razem można usunąć tylko jedną parę. Zanim zostanie wybrana para A i B tylko dlatego, że leżą blisko siebie, warto porównać, co odsłoni każda z możliwych par.

• A i B mogą odsłonić niżej położoną płytkę i odblokować koniec rzędu.
• A i C mogą odsłonić tę samą niżej położoną płytkę, pozostawiając B jako dostępną płytkę do późniejszego parowania.
• B i C mogą otworzyć rząd, ale pozostawić wysoki stos bez zmian.

Na podstawie samego tego opisu nie ma jednego najlepszego wyboru. Należy przyjrzeć się symbolom, które staną się dostępne, oraz innym kopiom, które już widać. Ruch odsłaniający potrzebną pasującą płytkę może być bardziej przydatny niż taki, po którym plansza tylko wygląda na mniejszą. Nie da się wiarygodnie planować na podstawie obrazków płytek, które nadal są ukryte.

Usunięcie płytki tworzy wolne miejsce - nie powoduje fizycznego pojawienia się nowej przeszkody na planszy. Ryzyko polega na wykorzystaniu dostępnej pasującej płytki, zanim uda się dotrzeć do ukrytej kopii. Dlatego wybór pary ma znaczenie, choć każdy udany ruch zmniejsza liczbę płytek.

W Mah można porównać wybory za pomocą cofania. W aplikacji mobilnej, jeśli cofanie nie jest dostępne, warto porównać możliwości przed dotknięciem płytek. Nie trzeba wydawać płatnej pomocy, aby odtworzyć ten przykład - do przećwiczenia decyzji wystarczy zwykły początek poziomu z kilkoma dostępnymi parami.

1. Należy sprawdzić oba obrazki. W przypadku zwykłych płytek podobne kolory nie wystarczą. Należy porównać cały symbol i jego oznaczenia. Specjalne grupy płytek mają własne zasady dobierania - jeśli obrazki celowo się różnią, można zajrzeć do poradnika o płytkach.
2. Należy sprawdzić pierwszą płytkę. Należy przyjrzeć się jej górnej powierzchni i obu bokom. Podświetlenie przypominające zaznaczenie nie zastępuje sprawdzenia, czy płytka jest wolna.
3. Osobno należy sprawdzić drugą płytkę. Wolna pierwsza płytka nie sprawi, że przykrytą płytkę będzie można wybrać. Należy znaleźć parę zawierającą płytkę, która przykrywa lub blokuje ją z boku i którą trzeba najpierw usunąć.
4. Należy przeczytać wyjaśnienie na ekranie. Komunikat o zablokowanych bokach opisuje położenie płytki. Nie oznacza, że cała gra jest uszkodzona.
5. Należy odróżnić problem z zasadami od zawieszenia aplikacji. Jeśli menu i inne przyciski reagują, należy przyjrzeć się ruchowi. Jeśli nic nie reaguje, przed usunięciem czegokolwiek można skorzystać z poradnika o ładowaniu i zawieszaniu.

Gdy nie ma par możliwych do usunięcia, ponowne dotykanie tych samych płytek nie zmieni układu. Warto porównać dostępne pomoce i przeczytać ewentualny komunikat o koszcie lub reklamie. Ponowne rozpoczęcie planszy to co innego niż reset konta lub ponowna instalacja aplikacji.

Na początkowej zwykłej planszy przez kilka pierwszych ruchów warto wyjaśniać, dlaczego każda płytka jest wolna. Na przykład: „Nic jej nie przykrywa, a jej prawy bok jest wolny”. Następnie należy wyjaśnić to samo dla drugiej płytki z pary. Łatwiej w ten sposób zauważyć, czy błąd wynikał z dopasowania obrazka, czy z oceny warstw.

Przy kilku kolejnych parach przed dotknięciem płytek warto przewidzieć, co stanie się widoczne. Gdy para zniknie, warto porównać wynik z przewidywaniem. Nie trzeba pamiętać całej planszy - rozpoznanie jednej nowo odsłoniętej płytki lub jednego odblokowanego sąsiada to przydatne ćwiczenie na początek.

Jeśli nie udaje się znaleźć ruchu, warto przejrzeć raz zewnętrzne krawędzie, a następnie górne powierzchnie płytek. Należy sprawdzić licznik Matches i użyć podpowiedzi, jeśli pozostał ruch możliwy do wykonania. Po skorzystaniu z podpowiedzi warto ustalić, dlaczego para została przeoczona: przez podobne symbole, częściowo ukrytą krawędź czy skupienie uwagi na innej części planszy. Takie wyjaśnienie jest bardziej przydatne niż traktowanie podpowiedzi jako porażki.

Można zakończyć ćwiczenie, gdy sterowanie będzie już zrozumiałe, nawet jeśli plansza pozostanie niedokończona. Nie ma wymaganej dziennej długości gry ani obiecanego harmonogramu poprawy. Na następnej planszy warto przećwiczyć to, co sprawiło trudność. Jeśli celem jest przede wszystkim spokojne rozwiązywanie łamigłówki, nie trzeba zamieniać relaksującej sesji w test na czas.